Νίκη ή εγκατάλειψη..........;
Στη ζωή του κάθε ανθρώπου λαμβάνουν χώρα διάφορα γεγονότα. Κάθε ένα από αυτά μας δίνει κάτι και κάποια μάλιστα διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας. Ο χαρακτήρας μας λοιπόν μέχρι την ηλικία των 20 χρόνων έχει, πάνω κάτω, διαμορφωθεί. Αν σε αυτή την ηλικία έρθει κάποιος και μας ρωτήσει να του περιγράψουμε τον εαυτό μας, μέσα σε όλα αυτά που θα απαντήσουμε θα του πούμε ότι πλέον έχουμε διαμορφώσει την προσωπικότητά μας και ότι είμαστε έτοιμοι να πάρουμε οποιαδήποτε απόφαση χρειάζεται για το καλό μας και για την ευτυχία μας...!!!
Εδώ όμως ανοίγει ένα μεγάλο κεφάλαιο συζήτησης. Από μεριά μου λοιπόν θα θέσω ένα συγκεκριμένο ερώτημα. Είμαστε άραγε όλοι αρκετά ώριμοι για να λάβουμε τις απαραίτητες αποφάσεις και να κάνουμε στη ζωή μας αυτό που πραγματικά θέλουμε; Έρχονται κάποιες στιγμές στη ζωή μας όπου πρέπει να αποφασίσουμε τι θέλουμε και να βρούμε το θάρρος να σπάσουμε τα δεσμά και να παρακάμψουμε τα εμπόδια που μας κρατάνε πίσω.
Στον τομέα του αυτοκινήτου βέβαια η παραπάνω ερώτηση δεν έχει κάποια προφανή εφαρμογή. Από την άλλη όμως είναι προφανές ότι ο γραφών ήθελε απλά να κάνει μια "ψαγμένη" εισαγωγή!
Ας κάνουμε λοιπόν την εισαγωγή στο κυρίως θέμα μας το οποίο είναι το ενεργειακό πρόβλημα και τα αποθέματα καυσίμων στον πλανήτη μας. Πώς συνδέεται αυτό με την εισαγωγή του άρθρου; Είναι νομίζω απλό. Οι αυτοκινητοβιομηχανίες μόλις αντιλήφθηκαν το πρόβλημα πήραν αποφάσεις που θα τους εξασφάλιζαν την βιωσιμότητά τους ακόμα και αν αυτές εμπεριείχαν ρίσκο που μπορούσε να τους οδηγήσει μέσα σε μια νύχτα στην καταστροφή. Μείωσαν τον κυβισμό στους κινητήρες τους και τοποθέτησαν υπερτροφοδότες για να αυξήσουν τις επιδόσεις και να μειώσουν τους ρύπους. Πήραν ρίσκο με τεχνολογικές λύσεις που δεν είχαν δοκιμαστεί με εύρος στους αγώνες και βασίστηκαν σε αποτελέσματα θεωρητικού επιπέδου περισσότερο για να θέσουν τις βάσεις για την εύρεση της λύσης στο επερχόμενο πρόβλημα.
Αφού λοιπόν εταιρείες τέτοιου μεγέθους με αντίκτυπο στις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων έλαβαν τέτοιες αποφάσεις σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, πόσο δύσκολο είναι τελικά για τον καθένα από εμάς να ακολουθήσει τον σωστό δρόμο που θα τον οδηγήσει στην προσωπική του ολοκλήρωση και ευτυχία; Αν σκεφτούμε ότι το δικό μας ενεργειακό πρόβλημα είναι να μην έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε αυτό που μας ευχαριστεί και να καταλήξουμε να μην έχουμε το "ψυχικό καύσιμο" για να συνεχίσουμε να ζούμε θα δούμε ότι τελικά είναι μείζονος σημασίας να κάνουμε αυτά που μας ευχαριστούν και μας οδηγούν στα σωστά μονοπάτια της ζωής.
Ίσως τελικά πρέπει να αντιμετωπίσουμε την ζωή με μια διάθεση πιο ρομαντική για να μπορέσουμε να γευτούμε στο έπακρο τις συγκινήσεις της…..
